dimarts, 30 de març del 2010
dilluns, 29 de març del 2010
Paraules, i més paraules, d'aquelles que fan sentir-te bé
“Passats cinquanta anys no importarà
el tipus de cotxe que vas conduir,
el tipus de casa on vas viure,
la quantitat que vas tenir al banc
ni la quantiat de la roba que vas usar.
El món tal vegada sigui una mica millor
perquè vas ser important en la vida d’uns nens”
“La fuerza del amor” de Bernabé Tierno
dissabte, 20 de març del 2010
divendres, 19 de març del 2010
Els obstacles els he portat jo
Per si no fos poca la feina que tinc, a més a més, m'he passat una bona estona llegint contes del Jorge Bucay. No és el primer cop que el nombro per aquí, però en difinitiva: un geni.
OBSTÁCULOS
Voy andando por un sendero.
Dejo que mis pies me lleven.
Mis ojos se posan en los árboles, en los pájaros, en las piedras. En el horizonte se recorte la silueta de una ciudad. Agudizo la mirada para distinguirla bien. Siento que la ciudad me atrae.
Sin saber cómo, me doy cuenta de que en esta ciudad puedo encontrar todo lo que deseo. Todas mis metas, mis objetivos y mis logros. Mis ambiciones y mis sueños están en esta ciudad. Lo que quiero conseguir, lo que necesito, lo que más me gustaría ser, aquello a lo cual aspiro, o que intento, por lo que trabajo, lo que siempre ambicioné, aquello que sería el mayor de mis éxitos.
Me imagino que todo eso está en esa ciudad. Sin dudar, empiezo a caminar hacia ella. A poco de andar, el sendero se hace cuesta arriba. Me canso un poco, pero no me importa.
Sigo. Diviso una sombra negra, más adelante, en el camino. Al acercarme, veo que una enorme zanja me impide mi paso. Temo... dudo.
Me enoja que mi meta no pueda conseguirse fácilmente. De todas maneras decido saltar la zanja. Retrocedo, tomo impulso y salto... Consigo pasarla. Me repongo y sigo caminando.
Unos metros más adelante, aparece otra zanja. Vuelvo a tomar carrera y también la salto. Corro hacia la ciudad: el camino parece despejado. Me sorprende un abismo que detiene mi camino. Me detengo. Imposible saltarlo
Veo que a un costado hay maderas, clavos y herramientas. Me doy cuenta de que está allí para construir un puente. Nunca he sido hábil con mis manos... Pienso en renunciar. Miro la meta que deseo... y resisto.
Empiezo a construir el puente. Pasan horas, o días, o meses. El puente está hecho. Emocionado, lo cruzo. Y al llegar al otro lado... descubro el muro. Un gigantesco muro frío y húmedo rodea la ciudad de mis sueños...
Me siento abatido... Busco la manera de esquivarlo. No hay caso. Debo escalarlo. La ciudad está tan cerca... No dejaré que el muro impida mi paso.
Me propongo trepar. Descanso unos minutos y tomo aire... De pronto veo, a un costado del camino un niño que me mira como si me conociera. Me sonríe con complicidad.
Me recuerda a mí mismo... cuando era niño.
Quizás por eso, me animo a expresar en voz alta mi queja: -¿Por qué tantos obstáculos entre mi objetivo y yo?
El niño se encoge de hombros y me contesta: -¿Por qué me lo preguntas a mí?
Los obstáculos no estaban antes de que tú llegaras... Los obstáculos los trajiste tú.
OBSTÁCULOS
Voy andando por un sendero.
Dejo que mis pies me lleven.
Mis ojos se posan en los árboles, en los pájaros, en las piedras. En el horizonte se recorte la silueta de una ciudad. Agudizo la mirada para distinguirla bien. Siento que la ciudad me atrae.
Sin saber cómo, me doy cuenta de que en esta ciudad puedo encontrar todo lo que deseo. Todas mis metas, mis objetivos y mis logros. Mis ambiciones y mis sueños están en esta ciudad. Lo que quiero conseguir, lo que necesito, lo que más me gustaría ser, aquello a lo cual aspiro, o que intento, por lo que trabajo, lo que siempre ambicioné, aquello que sería el mayor de mis éxitos.
Me imagino que todo eso está en esa ciudad. Sin dudar, empiezo a caminar hacia ella. A poco de andar, el sendero se hace cuesta arriba. Me canso un poco, pero no me importa.
Sigo. Diviso una sombra negra, más adelante, en el camino. Al acercarme, veo que una enorme zanja me impide mi paso. Temo... dudo.
Me enoja que mi meta no pueda conseguirse fácilmente. De todas maneras decido saltar la zanja. Retrocedo, tomo impulso y salto... Consigo pasarla. Me repongo y sigo caminando.
Unos metros más adelante, aparece otra zanja. Vuelvo a tomar carrera y también la salto. Corro hacia la ciudad: el camino parece despejado. Me sorprende un abismo que detiene mi camino. Me detengo. Imposible saltarlo
Veo que a un costado hay maderas, clavos y herramientas. Me doy cuenta de que está allí para construir un puente. Nunca he sido hábil con mis manos... Pienso en renunciar. Miro la meta que deseo... y resisto.
Empiezo a construir el puente. Pasan horas, o días, o meses. El puente está hecho. Emocionado, lo cruzo. Y al llegar al otro lado... descubro el muro. Un gigantesco muro frío y húmedo rodea la ciudad de mis sueños...
Me siento abatido... Busco la manera de esquivarlo. No hay caso. Debo escalarlo. La ciudad está tan cerca... No dejaré que el muro impida mi paso.
Me propongo trepar. Descanso unos minutos y tomo aire... De pronto veo, a un costado del camino un niño que me mira como si me conociera. Me sonríe con complicidad.
Me recuerda a mí mismo... cuando era niño.
Quizás por eso, me animo a expresar en voz alta mi queja: -¿Por qué tantos obstáculos entre mi objetivo y yo?
El niño se encoge de hombros y me contesta: -¿Por qué me lo preguntas a mí?
Los obstáculos no estaban antes de que tú llegaras... Los obstáculos los trajiste tú.
dissabte, 9 de gener del 2010
dimecres, 30 de desembre del 2009
Que tingueu molt bona entrada d'any
Nou descobriment: Els amics de les Arts
Quin nou descobriment... Moltes, moltes gràcies Lloronkyto!
http://www.myspace.com/elsamicsdelesarts
Pels que no els coneixeu encara, una pista: recorden molt a Manel.
Gaudiu-ne molt, jo ja ho estic fent!
http://www.myspace.com/elsamicsdelesarts
Pels que no els coneixeu encara, una pista: recorden molt a Manel.
Gaudiu-ne molt, jo ja ho estic fent!
dijous, 24 de desembre del 2009
dimarts, 15 de desembre del 2009
"SI UN MÉDICO, UN ABOGADO O UN DENTISTA, TUVIERA A TREINTA PERSONAS O MÁS EN SU OFICINA A LA VEZ, TODAS ELLAS CON DIFERENTES NECESIDADES Y ALGUNAS, QUE ADEMÁS NO QUIEREN ESTAR ALLÍ; Y EL MÉDICO,ABOGADO O DENTISTA, SIN AYUDA, TUVIERA QUE TRATARLOS A TODOS ELLOS CON UNA EXCELENTE PROFESIONALIDAD, DURANTE DIEZ MESES, ENTONCES, PODRÍAN TENER UNA PEQUEÑA IDEA DE LO QUE ES EL TRABAJO DEL DOCENTE EN EL AULA."
(Kathy A. Megyeri. "Chocolate Caliente para el Alma de los Maestros")
(Kathy A. Megyeri. "Chocolate Caliente para el Alma de los Maestros")
...pero todo esto da igual. La única cosa que importa a los demás, es que los docentes tenemos dos meses de vacaciones...
divendres, 11 de desembre del 2009
Subscriure's a:
Missatges (Atom)
